Introductie.CSL.Wie zijn wij. Cursussen    .Artikelen.Links.

Artikelen       

 

Hieronder vindt je een aantal artikelen, geschreven door een van ons. Je kunt deze artikelen downloaden en gebruiken. Wij stellen het op prijs als je ons in dat geval als bron wilt vermelden.

De artikelen zijn bedoeld om je een indruk te geven van onze visie.

- De kracht van autisme

- Zindelijkheid

 

De kracht van autisme

Door Anneke Groot

Enschede 2006

 

Mensen met autisme gaan anders met informatie uit de wereld om hen heen om dan mensen zonder autisme. Ze hebben een andere manier om prikkels te verwerken. Daardoor beleven en ervaren ze de wereld om hen heen anders. Deze andere manier van de wereld ervaren is van invloed op hun manier denken, handelen, voelen en begrijpen. Het autisme is onderdeel van hun mens zijn. En elk mens, met of zonder autisme is uniek.

 

Niet minder, niet beter, maar anders. De wereld, onze maatschappij en onze omgang met elkaar is vooral ingesteld op mensen zonder autisme. Dat maakt dat mensen met autisme zich er vaak een vreemde voelen.

 

Autisme is een manier van ervaren en begrijpen die veel kwaliteiten in zich draagt.

 

Mensen met autisme ervaar ik als oprecht.

Het is voor mensen met autisme moeilijk om te doen alsof. Daardoor zijn ze een open boek in wat ze van iets of iemand vinden. Een kadootje wat ze niet leuk vinden, iemand die er anders uitziet, iemand die ze niet mogen, ze laten je weten wat ze er van vinden. Aan de andere kant is er hun onvoorwaardelijke aandacht of instemming als ze je wel mogen, of iets weten te waarderen. Waar mensen zonder autisme schaamte en terughoudendheid gebruiken (en voor welk nut?) kunnen mensen met autisme heel open zijn. Ik leer over onvoorwaardelijkheid.

 

Mensen met autisme ervaar ik als puur.

Hun onvoorwaardelijke liefde reikt tot in je hart.

Mensen met autisme voelen andere mensen bijzonder goed aan.

Als mijn zoon niet lekker in zijn vel zit, duurt het meestal maar een kort tijdje totdat ik ontdek dat ik eigenlijk ergens mee worstel en niet lekker in m’n vel zit. Als ik slecht geslapen heb, is hij de eerste die daar op reageert Als ik daarentegen ontspannen ben en ruimte heb, reageert hij daar direct op en is veel opener en meer meewerkend. Het zijn niet altijd woorden, maar vooral de buiging van je stem, de soepelheid van de bewegingen van je gezicht, je lichaam. Ik leer echt te zijn.

 

Mensen met autisme ervaar ik als trouw aan zichzelf

De onbuigzaamheid van hun standpunten kan een grote bron van ergernis zijn, maar indrukwekkend is het tegelijk ook. Waar een klein jongetje van 3 een heel team wanhopig kan maken en zich niet laat verleiden tot consessies. Ik stel me zo’n grote sneltrein voor, waar veel mensen inzitten die van alles vanzelfsprekend vinden. En er zitten ook veel mensen in die er bij willen horen en zich neergelegd hebben bij het feit dat het nu eenmaal zo is.  Er zijn maar weinig mensen die niet niet in de trein gaan en trouw blijven aan zichzelf. Ik zie zo’n klein jongetje of meisje voor me die in z’n eentje voor zo’n trein staat en niet wijkt, zodat die hele trein moet stoppen. Wat een power! Ik leer meer trouw aan mezelf te zijn.

 

Mensen met autisme hebben een eigen unieke wereld

Omdat deze mensen vaak niet wijs konden worden uit de boodschappen van mensen zonder autisme, of uit de fysieke wereld om hen heen hebben ze hun eigen werkelijkheid opgebouwd. Een hele eigen unieke binnenwereld. Een wereld waar unieke handelingen en gedachte's uitgeprobeerd zijn, doorleefd en doorgewerkt. Waar enorm veel ervaring is vanuit dit ene perspectief. Waar ik als mens zonder autisme kon vertrouwen op de mensen en de wereld om me heen, daar hebben mensen met autisme vaak op zichzelf moeten vertrouwen en vandaaruit hun wereldbeeld gemaakt. De oplossingen die ze gevonden hebben zijn vaak zeer origineel en creatief. Ze verruimen mijn blik.

 

Mensen met autisme hebben oog voor details

Hun focus op details maakt dat ze allerlei kwaliteiten hebben. Ik geniet van de bijzondere tekeningen van mijn zoon van een bijzonder ingewikkeld wegennet. Ik heb leren genieten van de A10 in Amsterdam,, precies op het punt waar er 3 wegen over elkaar heen lopen. We hebben op reis veel plezier van de kennis van wegen die mijn zoon heeft.  

 

Mensen met autisme ervaar ik vaak als heel open voor veranderingen en nieuwe dingen.

Zeker, ze zullen hun vaste dingen hebben, en hun houvast in de wereld daar in vinden, maar nieuwe dingen zijn ook inspirerend en daar kunnen ze erg van genieten. We hebben allemaal onze nieuwe uitdagingen nodig.

 

Mensen met autisme nodigen je uit om direct, helder een eerlijk te communiceren. De vragen die mijn autistische vrienden en vriendinnen stellen over hoe andere mensen met elkaar en hen omgaan, zetten mij aan het denken. Zoveel dubbelzinnigheid, zoveel gedoe. Ik word er steeds meer moe van. Ik leer meer direct te zijn.

 

Mensen met autisme hebben zintuigen die vaak volstrekt anders reageren, dan die van mij. De onder- en overgevoelige reacties leren mij hoe uniek het is hoe ik de wereld ervaar. Ze maken me bewust van m’n eigen over- en ondergevoeligheden, met geluid, diepe druk en evenwicht. Ze leren me mensen op een heel andere manier begrijpen, namelijk vanuit hun zintuigen.

 

Mensen met autisme willen graag en veel contact, maar dan wel op hun voorwaarden. Ik ben blij met de voorwaarden die ze stellen, zodat ze mij leren om echt de verbinding met ze te kunnen maken. En in dat leerproces leer ik  waardevolle, belangrijke en menselijke dingen: hoe ik iets kan willen zonder het nodig te hebben, hoe ik onvoorwaardelijk kan zijn, mezelf, trouw aan mezelf. Ik ervaar dat als een enorme verrijking voor mijn leven.

 

Mensen met autisme.

Ik snap dat ze zich vaak niet welkom in deze wereld voelen, maar ik ben blij dat ze in mijn leven zijn.

 

______________________________________________________________________________

Hoe Jesse zindelijk werd.

Door Wendy Wesselink

Zwolle 2007.

 

Inmiddels is Jesse (bijna 9) alweer bijna anderhalf jaar zindelijk, maar de weg er naar toe wil ik al sindsdien met jullie delen. Hierbij dus.

Als klein jongetje van 3 zat Jesse geregeld op de pot en begon er op een bepaald moment ook op te plassen. Twee maanden lang lukte het hem redelijk goed om aan te geven dat hij moest plassen, maar op een bepaald moment hield het weer op, zonder een voor ons duidelijke reden. Hij gaf het niet meer aan en wilde ook niet meer op de pot zitten. We lieten het eerst maar eens rusten, maar wisten wel dat hij het in zich had om zindelijk te worden. In de jaren die volgden wilde hij niet meer op de pot en ook niet op de wc. Jesse leek de wc eng te vinden, wilde er echt niet op zitten. Vanaf dat hij 4 jaar is hebben we een speelprogramma CSL voor hem.

In de speelkamer namen we zindelijkheid vaak terloops mee met boekjes, fantasiespel, tekenen, vertellen erover enz. We lieten ons ook inspireren door de ideeën van Stanley Greenspan hierover: op de wc verschonen enz. Intussen was Jesse’s luier steeds vaker droog. Zeker ’s nachts was hij bijna altijd droog. Hoe nu verder, want hij wilde nog steeds echt niet op de wc zitten? Alle zindelijkheidstrainingen gaan verder op de wc. Jesse wilde echt niet zitten en was meteen overstuur als we hem erop wilden zetten. We hadden het idee dat hij eigenlijk wel zindelijk was, maar enkel het deel van plassen op de wc niet aandurfde. Onder de douche durfde hij het wel, dus hij durfde het wel zonder luier. En voor de pot was hij, inmiddels 7 jaar en behoorlijk lang, echt te groot en ook voor allerlei wc-verkleiners. (alhoewel hij op die laatste ook niet wilde zitten).

Wijzelf gebruiken in het dagelijkse leven de ideeën van het herwaarderings cocounselen. Dit gaat ervan uit dat je pijnlijke dingen in je leven kunt opruimen door het te ontladen (huilen, bibberen, boos worden, lachen), met behulp van aandacht van een liefdevolle, accepterende luisteraar. Het was duidelijk dat Jesse angst had voor de wc en dit niet spontaan ontlaadde. Daarom bedacht ik dat we hem daarbij misschien moesten helpen, door de situatie zo te maken dat hij wel kon ontladen. Ik greep de ochtenden aan wanneer hij met een droge luier uit bed kwam, want dan wist ik zeker dat hij eigenlijk moest plassen. Wat ik deed was hem op de wc zetten met blote billen en hem daar vasthouden. Nou hij ontlaadde!!! Gillen, huilen en worstelen om er af te komen. Het was heftig!  Mijn houding was verder zoals in de speelkamer: liefdevol, accepterend, hem aanmoedigend, complimenteus. Ik vertelde hem ook steeds dat ik hoorde dat hij eraf wilde, maar dat het mij een goed idee leek dat hij ontlaadde en dat ik hem daarom vasthield. (ik hield met mijn beide handen zijn beide benen op de wc, soms hield ik ook zijn handen erbij vast, zodat hij zichzelf en mij niet pijn zou doen) Edwin, mijn partner en Jesse’s vader ondersteunde me, was er voor mij of nam het over als ik het niet meer aankon. Na ruim een half uur plaste Jesse op de wc voor het eerst van zijn leven! We beloonden hem uitbundig! Die dag lieten we hem verder de luier om en ondersteunden hem nog een paar keer met op de wc zitten, maar dan voor een paar minuten. Jesse’s speler van die dag deed het ook een keer. Jesse ontlaadde dan steeds een stukje. Wij bepaalden wanneer we stopten, omdat Jesse anders de indruk kon krijgen dat als hij maar hard genoeg gilde hij er af mocht……die boodschap wilden we hem niet geven. Dus wij kozen een moment om hem eraf te halen als hij even redelijk rustig was.

Dit was de doorbraak. Die week ging zo verder en elke ochtend liet Edwin of ik hem ontladen op de wc tot hij plaste. Dat werd al snel steeds vlotter. Na een week plaste hij vlot op de wc ’s ochtends. We pakten samen met de 6 spelers van Jesse de andere momenten van de dag op en na ruim een week ging Jesse af en toe ook op andere momenten plassen. Anderhalve maand later kunnen we zijn  luier overdag afdoen: hij plast altijd en zonder problemen op de wc. Ontlasting spaart hij nog op totdat hij zijn nachtluier aan heeft. We moedigen hem na een poosje aan om dit voor het slapen te doen. Ook hierbij kiezen we ervoor om hem een tijdje vast te houden op de wc en hem te laten ontladen, maar om de druk niet te zwaar te maken (ik ken veel kinderen met autisme met verstopping) doen we dit steeds maar een paar minuten. Vier maand later is Jesse volledig zindelijk en draagt geen luiers meer. Het was een heftige periode om mee te maken, waarin wij zelf ook geregeld wat te ontladen hadden en aandacht voor onszelf regelden. Ook Jesse’s fantastische spelers gaven we extra aandacht in deze periode en zij ondersteunden op hun beurt ons ook.

Jesse is nu anderhalf jaar zindelijk en is nooit meer bang geweest voor de wc. Nu gaat hij zelf heel enthousiast op nieuwe plekken op zoek naar de wc en hem dan gebruiken.